Handelingen

Santpoort, Wustelaan - Kapel Seminarie: verschil tussen versies

Uit Reliwiki

(Kaart hersteld)
k
 
Regel 43: Regel 43:
 
|-valign="top"
 
|-valign="top"
 
| style="text-align:top; background-color:Lightgrey; width:200px;" | Huidige bestemming:
 
| style="text-align:top; background-color:Lightgrey; width:200px;" | Huidige bestemming:
| style="text-align:top; background-color:Lightgrey; width:200px;" | na te gaan
+
| style="text-align:top; background-color:Lightgrey; width:200px;" | appartementen (nieuwbouw)
 
|-valign="top"
 
|-valign="top"
 
| style="text-align:top; background-color:Lightskyblue; width:200px;" | Monument status:
 
| style="text-align:top; background-color:Lightskyblue; width:200px;" | Monument status:
| style="text-align:top; background-color:Lightskyblue; width:200px;" | na te gaan
+
| style="text-align:top; background-color:Lightskyblue; width:200px;" | geen
 
|}
 
|}
  

Huidige versie van 25 okt 2021 om 09:22


Bezig met het laden van de kaart...
Algemene gegevens
Naam object: Kapel Seminarie
Genootschap: Rooms Katholieke Kerk
Provincie: Noord-Holland
Gemeente: Velsen
Plaats: Santpoort
Adres: Wustelaan
Postcode:
Inventarisatienummer:
Jaar ingebruikname: 1953
Architect: Holt, G.H.M.
Huidige bestemming: appartementen (nieuwbouw)
Monument status: geen

Geschiedenis

In 1949 kocht de Sint Charles Stichting der Witte Paters het monumentale pand Huize Spaarnberg aan de Wüstelaan tegenover het “chalet”. Het eertijds illustere en uitgebreide landgoed was door de decennia heen in omvang danig afgeslankt. Omvatte het buiten in zijn glorietijd onder bankier Adriaan van der Hoop het Burgemeester Rijkenspark, Philipspark (omgeving Harddraverslaan) en weidegronden (bleekvelden) tot aan de Delft, bij aankoop bevond Spaarnberg zich enkel nog ten oosten van de Wüstelaan. Het huis stond leeg. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bood het nog tijdelijk onderdak aan de Liduinaschool (later Bernard Alfrinkschool), nadat de Duitse bezetter het schoolgebouw gevorderd had. Vlak na de oorlog mocht de bloeiende rooms-katholieke jeugdvereniging van Santpoort er tijdelijk bivakkeren tot een potentiële koper zich aandiende. De Witte Paters kozen voor deze plek om drie verschillende redenen. In de eerste plaats was er de reeds eerder genoemde beperkte capaciteit van het kleinseminarie in Sterksel (Noord-Brabant). Bovendien wilde men eenzelfde opleidingsinstituut om de invloedssfeer naar het noordelijk deel van Nederland uit te breiden. De derde reden was dat het landgoed op dat moment te koop stond en na verbouwing een ideaal internaat voor de nieuwe seminaristen kon worden. Zo kon de orde vanuit Boxtel, Sterksel en Santpoort het gehele land bestrijken voor de werving van nieuwe seminaristen. Een van hen was de Santpoorter Peter Nuyens die in 1962 samen met nog zeven anderen tot priester werd gewijd in De Naald. Het huis was verwaarloosd uit de Tweede Wereldoorlog gekomen. Dat was op zich niet zo erg, want het moest toch verbouwd worden. De belangrijkste verandering bestond hierin, dat men een verdieping bovenop het oude pand wilde zetten. Aangezien Huize Spaarnberg op de monumentenlijst stond, moesten oud en nieuw wel in stijl met elkaar harmoniëren. Daartoe werd een extra architect van Monumentenzorg toegevoegd. Deze verbouwing liep uit op een fiasco. Om het gewicht van een nieuwe verdieping te kunnen dragen, werd de fundering van het huis gecontroleerd. Het begon er al mee dat de noordgevel van het lage gedeelte niet onderheid bleek te zijn. Afbraak volgde. De westmuur was volgens de bestektekeningen wel onderheid, maar toen men een verwarmingskelder wilde bouwen, ontdekte men tot zijn schrik dat dit helemaal niet het geval bleek te zijn. Ook bij een aantal binnenmuren viel hetzelfde euvel te constateren; bovendien stonden zij los tegen de buitenmuren. Toen ook nog bleek, dat de oude balklagen het gewicht van de nieuwe verdieping niet zouden houden, omdat ze verschillend van dikte waren en op sommige plaatsen bleken aangetast, stond men voor een fait accompli: doorgaan volgens de bouwplannen werd te duur en terug kon men niet meer: er waren immers al delen van het oude huis gesloopt. Uit alles bleek, dat Spaarnberg voor een deel uit materiaal van een vroeger huis was opgebouwd, wellicht een ouder blekersgebouw of herenhuis, bijvoorbeeld het in 1807 gesloopte Velserhooft. Wonderlijk, dat een gefortuneerd bankier als Adriaan van der Hoop dit buitenverblijf mede uit zulk materiaal liet optrekken en niet op de hoogte was van het feit dat de bouwactiviteiten niet volledig volgens de tekeningen verliepen. Als de paters beter hadden laten onderzoeken in wat voor staat het huis werkelijk verkeerde, hadden zij i.p.v. een verdieping bovenop het bestaande huis, wellicht gekozen voor een aanbouw. Dan was Huize Spaarnberg deels voor het nageslacht behouden gebleven. Hoe dan ook, de weg terug was, wat betreft de paters, afgesloten. Het Ministerie van Wederopbouw verleende uiteindelijk toestemming voor nieuwbouw. Wat nog restte van het oude buitenverblijf, ging tegen de vlakte. Juni 1951 werd de eerste steen gelegd door pater L. Volker. Het nieuwe internaat werd t.o.v. het oude gebouw een kwart slag gedraaid. Het enige wat nog van huize Spaarnberg overbleef, was een plafondschildering op linnen, die door de orde aan het gemeentearchief Velsen werd geschonken. Restanten van marmeren tegels werden verwerkt in de zwart-witte mozaïekvloer van de nieuwe kapel. Het nieuwe internaat werd volledig volgens de eisen van die tijd ingericht. In 1952 opende het Lavigerie College haar deuren voor zo’n 100 jonge priesterstudenten. Architect professor Holt die ook het Pius X College ontwierp, had een duidelijke filosofie. Hij wilde het complex opdelen in drie duidelijk te onderscheiden gebouwen op basis van de drie levensgebieden binnen de orde: het hoofdgebouw om te wonen en te leven (refter, woonvertrekken van de paters en slaapzaal), een aanbouwvleugel om te werken (leren) en te recreëren en een losstaande kapel voor het geestelijk leven. Macobouw nam in 1990 de sloop van het Lavigerie College ter hand. Een jaar later werd begonnen met de bouw van het huidige appartementencomplex. In 1998 nam de laatste Witte Pater afscheid van Spaarnberg. Met zijn vertrek werd opnieuw een episode uit de geschiedenis van het illustere landgoed Spaarnberg voorgoed afgesloten.

Kapel Seminarie Witte Paters. Wederopbouwcomplex. Belangrijk complex inclusief kapel.

Afbeeldingen